H KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ

H KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ

Την Τρίτη 23 Δεκέµβρη η συνδικαλίστρια της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού Κωνσταντίνα Κούνεβα, δέχτηκε επίθεση µε βιτριόλι, έξω από το σπίτι της επιστρέφοντας απ’ τη δουλειά της. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, εργαζόµενη, µετανάστρια και συνδικαλίστρια ήρθε σε κόντρα µε την εργοδοσία της «ΟΙΚΟΜΕΤ Α.Ε.» εταιρία καθαρισµού, επιχείρηση κάποιου Νικήτα Οικονοµάκη, στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που έχει αναλάβει εργολαβίες καθαριότητας στον ΗΣΑΠ και την ΕΒΟ (ελληνική βιοµηχανία οχηµάτων) καθώς και σε διάφορα νοσοκοµεία και υπενοικιάζει κυρίως αλλοδαπούς εργάτες/τριες οι οποίοι δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες και µε µηδενικά δικαιώµατα. Εργάζονται 6 ώρες και πληρώνονται για 4-5, απολύονται, εκβιάζονται, και τώρα τυφλώνονται και µε οξύ… Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, σε συνέντευξή της στο βέλγο φωτορεπόρτερ Ζακί Ντελόρµ, 26/11/2008, αναφέρει: «Δεν έχουµε την υποστήριξη που θα έπρεπε από τις αρχές. Οι µηχανισµοί της Επιθεώρησης Εργασίας δε λειτουργούν προς όφελός µας, είναι από την πλευρά της εργοδοσίας. Δουλεύουµε µόνες µας». Η τελευταία σύγκρουση µεταξύ της Κωνσταντίνας και των αφεντικών της αφορούσε το δώρο των Χριστουγέννων. Η εργοδοσία έβαζε τις εργαζόµενες να υπογράφουν πως το έλαβαν ολόκληρο ενώ στην πραγµατικότητα είχαν πάρει ένα µέρος του. Η Κούνεβα τους ζητούσε να µη δεχτούν τον εκβιασµό και να µην υπογράψουν. Η ίδια δεχόταν το τελευταίο διάστηµα απειλές για τη ζωή της. Συγκεκριµένα, όπως είχε δηλώσει στο βέλγο φωτορεπόρτερ στην προαναφερόµενη συνέντευξη, είχε δεχτεί απειλητικά τηλεφωνήµατα για τη ζωή της, ευθείες απειλές, υποψιαζόταν ότι µεθόδευαν την απέλασή της, έστειλαν την αστυνοµία να την πιάσει περικυκλώνοντας το σταθµό του ΗΣΑΠ στο Μαρούσι όπου εργαζόταν… Η επίθεση εναντίον της ήταν η πραγµατοποίηση αυτών των απειλών και µια απόπειρα να εξοντωθεί η ίδια και να τροµοκρατηθούν οι συνάδελφοί της. Δυστυχώς το γεγονός της απόπειρας δολοφονίας µιας αγωνίστριας µετανάστριας εργάτριας ήταν αυτό που έφερε στην επιφάνεια την πραγµατική κατάσταση την οποία βιώνουν εκατοντάδες εργαζόµενοι/ες στον τοµέα των υπηρεσιών καθαριότητας και όχι µόνο. Δυστυχώς το γεγονός αυτό απέδειξε µε τον πλέον φρικιαστικό τρόπο το ρόλο του επίσηµου συνδικαλισµού, τον ρόλο των κοµµάτων και τον ρόλο των «συνέταιρων» πολιτικών στην µπίζνα που ονοµάζεται εργολαβίες, επινοικίαση εργαζοµένων, σύµβαση έργου κτλ. Δυστυχώς χρειάστηκε το ΓΕΓΟΝΟΣ για να αποκαλύψει τις πραγµατικές διαστάσεις και συνέπειες της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων στις πλάτες των εργαζοµένων, και ειδικότερα των πιο ευάλωτων, τις γυναίκες και τους µετανάστες. Μπορούµε να µιλάµε στο εξής για σύγχρονο δουλεµπόριο. Όπου ο εκβιασµός της εργασίας στην προκειµένη παίρνει διαστάσεις απειλής της ζωής, της αξιοπρέπειας και της ακεραιότητας των εργαζοµένων. Πρόκειται για καθαρή και απροκάλυπτη εργοδοτική τροµοκρατία. Και ως τέτοια την αντιλήφθηκε ένα κοµµάτι ριζοσπαστικοποιηµένου από την εξέγερση του Δεκέµβρη κόσµου. Και ως τέτοια (επιτέλους) έµελε να απαντηθεί. Ένα πλήθος ενεργειών συµπαράστασης χωρίς ιδιαίτερο συντονισµό µεταξύ τους στόχευσε στην κατάδειξη των υπευθύνων της δολοφονικής επίθεσης στην Κ. Κούνεβα. Από αυτή την ευθύνη, όσο και αν ακούγεται αντιφατικό, δεν υπολoίπεται η ΓΣΕΕ, η οποία όχι µόνο γνώριζε για τους αγώνες των καθαριστριών και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτοί πραγµατώνονται αλλά φτάνει στο σηµείο και η ίδια στα κτίρια της να δέχεται συνεργία καθαρισµού µέσω εργολαβιών τύπου ΟΙΚΟΜΕΤ. Αµέσως µόλις έγινε γνωστή η τροµοκρατική επίθεση πραγµατοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από τον Ευαγγελισµό από εργαζόµενους που κατήγγειλαν την εργοδοτική τροµοκρατία και επίθεση.

Ακολούθησαν:

• 27/12: Κατάληψη στο Κεντρικό κτίριο του ΗΣΑΠ

• 29/12 Πορεία αλληλεγγύης (Πειραιάς) – Αφού πέρασε από το µπατσάδικο η πορεία, στην επιστροφή ξαναπέρασε από τα γραφεία του νονού-αφεντικού της ΟΙΚΟΜΕΤ όπου ξυλοφορτώθηκαν άγρια τα ΜΑΤ

• 30/12: Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης µε σκοπό την άσκηση πίεσης για να καλεστεί απεργία από την ΓΣΕΕ – κάτι που φυσικά δεν πραγµατοποιήθηκε – και την συσπείρωση στην κατεύθυνση ανάληψης δράσεων αλληλεγγύης.

• 31/12 Δράση στον σταθµό της Οµόνοιας

• 3/1 Πορεία αλληλεγγύης στα Άνω Πετράλωνα(Αθήνα)

• 5/1 Πορεία αλληλεγγύης καλεσµένη από το κατειληµµένο Εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης προς τις δυτικές συνοικίες της πόλης.

• 7/1 Θεσσαλονίκη :επίθεση στην Επιθεώρηση Εργασίας

• 8/1: Κατάληψη Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

• 9/1: Επίθεση και σπάσιµο των γραφείων της Αdecco και της ΟΙΚΟΜΕΤ (Θεσσαλονίκη)

• 9/1: Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων

• 12/1: Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Βόλου

• 14/1: Κατάληψη στο γραφείο του διοικητή του Ευαγγελισµού πραγµατοποίησαν δεκάδες εργαζόµενοι της πρωτοβουλίας 27 σωµατείων ενάντια στο δουλεµπόριο εργαζοµένων και απαιτώντας από τη διοίκηση του νοσοκοµείου να σταµατήσει αυτή την πρακτική που οδηγεί σε συνθήκες εργασιακού µεσαίωνα εργάτριες, κυρίως µετανάστριες.

• 14/1: Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης

• 20/1: Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα πραγµατοποίησε παρέµβαση διαµαρτυρίας στον Κεντρικό Σταθµό του ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη για το καθεστώς των εργολαβιών στο Δηµόσιο.

• 21/1: Κατάληψη στην Επιθεώρηση Εργασίας στην Αγ. Παρασκευή και στη Δάφνη στην Αθήνα

• 22/1: Αθήνα: Πορεία µε συµµετοχή πάνω από 10.000 αλληλέγγυων εργαζόµενων, φοιτητών, µαθητών – συγκρούσεις µε τα Ματ στο Υπ. Απασχόλησης, εκτεταµένες επιθέσεις σε πολυτελή καταστήµατα – Θεσσαλονίκη: Πορεία 2000 ατόµων, κατά την διάρκεια της πορείας σπάστηκε η πόρτα του Εµπορικού και Βιοµηχανικού Επιµελητηρίου και πετάχτηκαν µπογιές στην πρόσοψη του κτιρίου.

• 24-25/1: Διήµερο εκδηλώσεων αλληλεγγύης (Ν.Φιλαδέλφεια)

• 31/1: Πορεία αλληλεγγύης στον ΗΣΑΠ Πειραιά

• 4/2: Μαζική παράσταση διαµαρτυρίας της ΠΕΚΟΠ και της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθµιων Σωµατείων στη 1η ΔΥΠΕ Αττικής, η οποία είναι η εποπτεύουσα αρχή των Νοσοκοµείων του Νοµού Αττικής καταγγέλοντες τις συνθήκες εργασίας.

• 6/2: Επίθεση σε γραφεία επινοικίασης εργαζοµένων | Παρέµβαση στο Ε.Κ. Κοζάνης

• 7/2: Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα οργάνωσε παρέµβαση στο µεγαλύτερο εµπορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, Mediterranean Cosmos. Στην παρέµβαση συµµετείχαν 70 άτοµα από διάφορους πολιτικούς χώρους και µοιράστηκαν κείµενα στους/στις εργαζόµενους/ες που καλούσαν σε πορεία στις 19/1

• 9/2: Κατάληψη ραδιοφωνικών σταθµών στη Μυτιλήνη | Παρέµβαση αλληλεγγύης στο Ωραιόκαστρο

• 13/2: Μικροφωνική αλληλεγγύης στην Κοζάνη

• 17/2: Επίθεση στα γραφεία της ΟΙΚΟΜΕΤ στον Πειραιά| Συγκέντρωση στην Κοµοτηνή

• 18/2: Παρέµβαση αλληλεγγύης στο Ψυχιατρικό Νοσοκοµείο Αθήνας (Αθήνα)

• 19/2: Συγκεντρώσεις και πορείες αλληλεγγύης: Αθήνα | Θεσσαλονίκη | Bόλος | Χανιά |

• 19/2: Επίθεση σε εταιρίες καθαρισµού εταιρείες που αναλαµβάνουν εργολαβίες στο χώρο του καθαρισµού. Το µεσηµέρι δέχεται επίθεση η «Οικολογική» στον Πειραιά, και το απόγευµα η «Αριάνθη» στην περιοχή του Αγίου Νικολάου. Οι επιθέσεις έγιναν σε ένδειξη αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και σε όλους τους εκµεταλλευόµενους!

• 20/2 Έπειτα από απόφαση της λαϊκής συνέλευσης των κατοίκων Πετραλώνων/Κουκακίου/Θησείου, έγινε κατάληψη στον σταθµό του ΗΣΑΠ, διαβάζονταν συνεχώς κείµενα από το µικρόφωνο του σταθµού, ενώ αντί να χτυπήσουν εισιτήριο, στους επιβάτες µοιραζόταν το κείµενο της λαϊκής συνέλευσης.

• 21/2 Πραγµατοποιήθηκε ανοιχτή εκδήλωση στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης µε θέµα το καθεστώς εργασίας των εργαζοµένων µέσω εργολαβιών στο Α.Π.Θ. και την εργοδοτική τροµοκρατία από την «Πρωτοβουλία για την κοινή δράση ενάντια στις εργολαβίες στο Α.Π.Θ.».

• 25/2 Η Πρωτοβουλία των 90 Σωµατείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεµπορίου στο δηµόσιο και ιδιωτικό τοµέα πραγµατοποίησε παράσταση διαµαρτυρίας και συµβολική κατάληψη των γραφείων της διοίκησης του ΗΣΑΠ.

• 6/3: Αθήνα – Κατάληψη από 80 συντρόφους/ισσες του σταθµού Αττικής για αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα – Κιλκίς – Συναυλία αληλεγγύης

• 7/3 Κοµοτηνή – Συναυλία αλληλεγγύης

• 7/3: Κοµοτηνή – Συναυλία αλληλεγγύης

• 8/3: Μοσχάτο – Εκδήλωση αλληλεγγύης και οικονοµικής ενίσχυσης της Κωνσταντίνας – Σόφια (Βουλγαρία) – Πορεία αλληλεγγύης στην Κούνεβα και όλες τις εκµεταλλευόµενες γυναίκες του κόσµου από τη φοιτητική οµάδα «Priziv za obrazovanie» (Call-out for education)

• 16/3: Θεσσαλονίκη – Καταλαµβάνεται η Πρυτανεία του Α.Π.Θ. µε σκοπό να φύγουν οι εργολαβίες από το Α.Π.Θ. και από παντού. Το πανεπιστήµιο προκειµένου να καλύψει πάγιες ανάγκες του, όπως π.χ. ο καθαρισµός, συνάπτει συµβάσεις µε εργολαβικές εταιρίες (στην περίπτωση του Α.Π.Θ. µε την «Οικολογική», η οποία συνεργάζεται µε την ΟΙΚΟΜΕΤ) και αυτές αναλαµβάνουν µε δικά τους µέσα (δηλ. δικό τους προσωπικό και εξοπλισµό) να διεκπεραιώσουν το έργο. Στην πράξη παρουσιάζονται στις σχέσεις των εργαζοµένων µε την εργολαβική εταιρία φαινόµενα αντίστοιχου πνεύµατος µε αυτά που αντιµετώπιζε η Κ. Κούνεβα – επισφάλεια, ανασφάλεια εάν θα ανανεωθούν οι συµβάσεις ορισµένου χρόνου, εργοδοτική αυθαιρεσία, απειλές και τροµοκρατία.

• 13/3: Υπό κατάληψη από αναρχικούς και αντιεξουσιαστές βρέθηκε τις αµέσως προηγούµενες ώρες ο σταθµός του Μετρό στο Αιγάλεω. Η κοινωνική του λειτουργία δεν εµποδίστηκε, µπλοκαρίστηκαν τα µηχανήµατα ακύρωσης εισιτηρίων, ακυρώθηκαν οι εισπρακτικές και ελεγκτικές λειτουργίες και µοιράστηκε υλικό αντιπληροφόρησης για την υπόθεση της Κ. Κούνεβα. Η κίνηση αυτή εξελίχθηκε σε συντονισµό µε άλλες καταλήψεις την ίδια ώρα σε διάφορους σταθµούς Μετρό και ΗΣΑΠ για την αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα. – Εκδήλωση αλληλεγγύης στη Κ. Κούνεβα στο Λονδίνο

• 19/3: Ξάνθη – Πορεία αλληλεγγύης για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και κάθε εργαζόµενο αγωνιστή – Θεσσαλονίκη – Πορεία ενάντια στις εργολαβίες και αλληλεγγύης στην Κ.Κούνεβα από την ανοιχτή συνέλευση κατάληψης Πρυτανείας, το σωµατείο εργαζοµένων στο Α.Π.Θ. και συλλόγους φοιτητών.

• 20/3: Θεσσαλονίκη- Κατάληψη της επιθεώρησης εργασίας από την ανοιχτή συνέλευση κατάληψης πρυτανείας.

• 27/3: Σπάρτη – Κατάληψη Εργατικού Κέντρου – 2ήµερο εκδηλώσεων

Απαλλοτριώσεις και ακρίβεια

Είμαι από αυτούς που πηγαίνουν αρκετά συχνά στο supermarket για να ψωνίσουν. Τα τελευταία 2 χρόνια παρατηρώ τις τιμές να ανεβαίνουν. Φυσικά, αν αυξανόταν ανάλογα και ο μισθός που παίρνω, έμενε ίδια η τιμή του πετρελαίου και κάποια άλλα πάγια έξοδα, θα έλεγα ότι καλά είμαστε. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι έτσι. Οι τιμές των βασικών προϊόντων στα supermarket αυξάνονται συνεχώς σε σχέση με τους μισθούς που μένουν στα ίδια. Έτσι, λοιπόν, το ποσοστό της φτώχειας στη χώρα αυξήθηκε το 2008 και αυτή είναι μια πραγματικότητα που για να τη διαπιστώσεις δε χρειάζεται να διαβάσεις τα οικονομικά στην εφημερίδα. Φαίνεται από τον κόσμο στα supermarket που κάνει βόλτες στους πίσω-πίσω διαδρόμους όλο και πιο συχνά, μήπως καταφέρει να μειώσει λίγο τα έξοδά του. Φυσικά, ο καθένας μας φοβάται μην τον πιάσουν να κλέβει, είτε γιατί θα γίνει ρεζίλι, είτε μήπως τον τρέξουν νομικά, είτε για να μην τον χτυπήσουν οι security ή κάποιος υπάλληλος-ήρωας (που νομίζει ότι πρέπει να υπερασπιστεί τα κέρδη του αφεντικού του). Όταν, όμως, μιλάμε για βασικά προϊόντα άρα και βασικές βοιωτικές ανάγκες, ο φόβος ξεπερνιέται και το χέρι απλώνεται.

Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών των δεδομένων ένας διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης των αυξήσεων μπήκε σε εφαρμογή από ομάδες του αντιεξουσιαστικού χώρου, ξεπερνώντας τα ρεπορτάζ των media για την ακρίβεια και τους κορεσμένους τρόπους διαμαρτυρίας όπως το μποϊκοτάζ. Η αρχή έγινε στις 31 Μαΐου στο supermarket «Σκλαβενίτη» στη Χαρ. Τρικούπη στην Αθήνα και σειρά είχαν στις 14 Ιουνίου τα supermarket «Βερόπουλος» και «Dia» στον Αγ. Παντελεήμονα, στις 30 Ιουνίου ο «Μαρινόπουλος» στο Ν. Κόσμο, στις 19 Ιουλίου supermarket του Περιστερίου, στις 4 Σεπτεμβρίου ο «Μασούτης» στη Θεσ/νίκη, στις 20 Σεπτεμβρίου ο «Μασούτης» στην Α. Τούμπα στη Θεσ/νίκη και στους Αμπελόκηπους στην Αθήνα.

Κάθε φορά μοιράζονται κείμενα που γράφουν για την αύξηση των τιμών, την απελευθέρωση των αγαθών και την έμπρακτη αμφισβήτηση των νόμων του κράτους και του κεφαλαίου. Τα προϊόντα μοιράζονται στους περαστικούς και στον κόσμο που βρίσκεται στις λαϊκές αγορές, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τέτοιες ενέργειες με μεγάλο ενθουσιασμό και επικροτούν τους απαλλοτριωτές. Τις τελευταίες βδομάδες μάλιστα έχουν ανοίξει σχετικές συζητήσεις σε διάφορα site και οι υποστηρικτές (σε διαδικτυακό επίπεδο) τέτοιων δράσεων πολλαπλασιάζονται…

Επίσης, πολλά λέγονται στα ρεπορτάζ των ειδήσεων και πολλά γράφονται στις εφημερίδες που κατονομάζουν τους διοργανωτές τέτοιων ενεργειών ως «Ρομπέν των φτωχών» που δρουν ενάντια στην ακρίβεια. Όμως, όλες αυτές οι εκφράσεις των δημοσιογράφων μας μπερδεύουν και μειώνουν το συμβολισμό τέτοιων ενεργειών. Μία τέτοια δράση σκοπό έχει να καταδείξει ότι ο κόσμος μπορεί να οργανωθεί και να απαλλοτριώσει αγαθά και να παραμερίσει τις αντικλεπτικές μπάρες, τις κάμερες ασφαλείας και τα νομικά πλαίσια της κλοπής. Αλλά πάνω από όλα ότι μπορεί να οργανωθεί και να αντισταθεί, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες ζωής.

Άντε, λοιπόν, να πάρουμε πίσω ό,τι μας ανήκει..

—————————————-
Παρόμοιες δράσεις οργανώνονται από αντιεξουσιαστικές ομάδες σε διάφορες χώρες (Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία) επισκεφτείτε τα website:

Yomango – Βαρκελώνη www.yomango.net

Überflüssigen - Ρομπέν των Πόλεων – Αμβούργο www.ueberfluessig.tk/

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για την «Γενιά των 700 ευρώ» από κόμματα (από το ΛΑΟΣ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ), ΜΜΕ και freepress έντυπα. Πρόκειται για μια προσπάθεια ανάλυσης και κωδικοποίησης της πραγματικότητας ενός μεγάλου κομματιού νέων εργαζομένων/ανέργων που βλέπουν τα όνειρά τους για ένα μέλλον οικονομικής ευμάρειας και υψηλού βιοτικού επιπέδου (όπως ο καθένας το εννοεί) να μην μπορούν να πραγματοποιηθούν. Τι είναι λοιπόν αυτή η «γενιά των 700 ευρώ» που φαίνεται να κερδίζει σιγά σιγά μια θέση στη σφαίρα του δημόσιου διαλόγου και ποια ζητήματα θέτει;

«Η Γενιά των 700€ είναι η σιωπηλή πλειοψηφία της Ελληνικής νεολαίας ανάμεσα στα 25 και στα 35, οι οποίοι δουλεύουν πολύ, πληρώνονται λίγο, είναι υπερχρεωμένοι και ανασφάλιστοι»,

γράφει το σχετικό blog των G700. Η αναφορά τους είναι κατά κύριο λόγο οι νέοι πτυχιούχοι, οι οποίοι αναγκάζονται να «πουλάνε» ολόκληρο το «πακέτο» της προσωπικότητας τους για να διεκδικήσουν μια δουλειά (δηλαδή πέρα από το πτυχίο τους, αναδεικνύουν τον εαυτό τους μέσα από τα hobby τους, τις ιδιαίτερες ευαισθησίες τους, τα ενδιαφέροντα τους κ.α.). Οι «εργάτες της γνώσης», όπως οι ίδιοι τους αποκαλούν, είτε δεν μπορούν να βρουν μια δουλειά που να ανταποκρίνεται στα εργασιακά τους προσόντα, είτε δουλεύουν πολλές ώρες παραμένοντας κακοπληρωμένοι και χωρίς να τους προσφέρονται ευκαιρίες ανέλιξης. Οι G700€ αφήνουν στην άκρη τους χιλιάδες εργαζόμενους που δεν πέρασαν ποτέ από τα πανεπιστήμια αλλά δουλεύουν σε επισφαλείς συνθήκες και τους μετανάστες. Όλοι αυτοί μπορεί να μην είναι οι «εργάτες της γνώσης», αλλά κάτω από τις συνθήκες στις οποίες δουλεύουν αναπτύσσουν και αυτοί κοινωνικές ικανότητες, οι οποίες δεν είναι μετρήσιμες «με πτυχία», αλλά ενσωματώνονται στις γενικότερες δεξιότητες του εργαζομένου (όπως είναι η κοινωνικότητα, ο ευγενικός χαρακτήρας, ο τρόπος ομιλίας, η οδήγηση κ.α.). Οι G700€ θέτουν συνήθως το ζήτημα με καθαρά οικονομικούς όρους, εστιάζοντας στην ακρίβεια και την υποβάθμιση της αγοραστικής δύναμης αυτής της μερίδας νέων εργαζομένων (τι να πρωτοπληρώσει κανείς με 700 ευρώ;) και αποφεύγουν να δουν και να ερμηνεύσουν το πως οι νέες συνθήκες στο εργασιακό τοπίο επηρεάζουν το σύνολο του χρόνου και της ζωής ενός εργαζόμενου. Βασικό τους πρόταγμα είναι η αναδιανομή του πλούτου μεταξύ παλιών και νέων εργαζομένων, κατηγορώντας πολλές φορές ευθέως την «παλιά γενιά» (κυρίως τους δημόσιους υπαλλήλους) ότι ευθύνεται και αυτή για την οικονομική ανέχεια της «νέας». Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην άποψη τους για το πρόσφατο θέμα του Ασφαλιστικού, για το οποίο κατηγόρησαν τους παλιούς εργαζόμενους για βόλεμα και αγώνα για την «πάρτη» τους και την κυβέρνηση για ατολμία στο μεταρρυθμιστικό της έργο, αφήνοντας βέβαια στο απυρόβλητο την εργοδοσία. Την ίδια στάση κρατούν και στην κριτική τους προς το κράτος, μια κριτική που δεν θίγει την πλευρά των εργοδοτών, αλλά εστιάζει στην προώθηση της επιχειρηματικότητας και σε ένα νέο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που θα προσφέρει κίνητρα στους νέους ώστε να εμπλακούν πιο ενεργά στην αγορά. Χαρακτηριστικό της γενικότερης οπτικής τους έιναι το παρακάτω απόσπασμα από το blog των G700:

«Ναι ομολογούμε ότι διεκδικούμε το ευρωπαϊκό όνειρο. Πρότυπό μας και παράδειγμα προς μίμηση αποτελούν οι καλύτερες πρακτικές στην οικονομία, την κοινωνία, την παιδεία και την αγορά εργασίας, των δυτικοευρωπαϊκών κρατών (…) Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου ο ουσιαστικός και συστηματικός δημόσιος διάλογος απουσιάζει ή πνίγεται κάτω από κορώνες και ιδεολογικούς βερμπαλισμούς, εμείς πορευόμαστε με πυξίδα την κοινή λογική. Δεν έχουμε ανάγκη από μία ακόμα θρησκεία, αλλά από αναδιανομή ευκαιριών και πόρων, διεύρυνση των παραγωγικών δυνατοτήτων της Ελλάδας, τεχνολογική εξέλιξη, υποδομές, ποιοτικά συλλογικά αγαθά, και πάνω απ’ όλα επένδυση στην πραγματική γνώση».

Η «γενιά των 700 ευρώ» αποτελεί μια προσπάθεια ανάγνωσης της πραγματικότητας, όπως αυτή προκύπτει μέσα από το πλαίσιο των νέων εργασιακών σχέσεων, όμως το περιεχόμενό της είναι κατά την άποψη μας μερικό, περιοριστικό και σε αρκετά σημεία εχθρικό. Κατ’ αρχήν αναπαρίσταται ένας δημόσιος διάλογος με έναν τεχνητό συνομιλητή (blog G700€) και όχι με το πραγματικό κοινωνικό υποκείμενο που είναι σε μεγάλο βαθμό ανοργάνωτο, δεν εκφράζεται και δε φαίνεται να χωρά στα παραδοσιακά συνδικάτα. Επίσης, αναπαράγεται ο διαχωρισμός ανάμεσα σε μια ελίτ πτυχιούχων που θέλουν να διεκδικήσουν περισσότερα για τους εαυτούς τους και αφήνουν απ’ έξω όλους τους υπόλοιπους που βιώνουν την ίδια συνθήκη και χειρότερα, όπως οι μη πτυχιούχοι και οι μετανάστες. Βλέπουν λοιπόν την επισφάλεια ως ένα ζήτημα που πρέπει να αναγνωρισθεί και να θεσμοποιηθεί από το κράτος και τους εργοδότες, για να γίνει διαχειρίσιμο, για να τεθούν όρια «από τα πάνω» ώστε να μην υπάρξει ριζοσπαστικοποίηση και αγώνες (βλ. την ευρωπαϊκή πολιτική του flexicurity).

Αναγνωρίζουμε και εμείς αυτές τις νέες συνθήκες στο χώρο της εργασίας, τη συνθήκη της επισφάλειας, αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε μόνο σε αυτό. Οφείλουμε να μιλήσουμε για όλες της προεκτάσεις που έχει σε κάθε πτυχή της ζωής, να μιλήσουμε δηλαδή για τη συνολικότερη «επισφαλοποίηση» των ζωών μας. Η οποία, πέρα από την αβεβαιότητα της εργασίας, αφορά μια συνολικότερη στρατηγική του κεφαλαίου που επηρεάζει τις ζωές μας, όπως είναι ο μετασχηματισμός του εργασιακού μοντέλου που βάζει σε αμφιβολία ακόμα και τους εργαζόμενους με μία σταθερή εργασία (βλ. ρύθμιση για 65ωρο), όπως είναι η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας κ.α.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, με τον όρο επισφάλεια δεν μπορούμε παρά να αναφερόμαστε σε όλους. Σίγουρα αναγνωρίζουμε ότι η «επισφαλοποίηση» χτυπά κυρίως την πόρτα των νέων, αλλά όχι αποκλειστικά. Το ίδιο ισχύει όσον αφορά το ζήτημα του πτυχίου, με τους μη πτυχιούχους να είναι ίσως και σε δυσμενέστερη θέση από τους υπόλοιπους. Επίσης, δεδομένη για εμάς πρέπει να θεωρείται η διεθνιστική και αντιρατσιστική προσέγγιση του ζητήματος της επισφάλειας, με τους μετανάστες να αποτελούν κατεξοχήν επισφαλή φιγούρα. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε το ζήτημα στην ολότητά του, ως κοινωνικές σχέσεις που μετασχηματίζονται (εργασιακές, οικογενειακές, κοινωνικές, διαπροσωπικές). Οι συμβάσεις εργασίας, οι υπερωρίες, η κινητικότητα από μια δουλειά και μια ειδικότητα σε άλλη, οι αλλαγές στην ασφάλιση, το να μένει κανείς με τους γονείς τους ως τα 30 ή να συγκατοικεί, το να κάνει φίλους από διάφορες δουλειές ή να έχει αποσπασματικές σχέσεις, όλα αυτά εντάσσονται σε αυτό που ονομάζουμε «επισφαλοποίηση» και επηρεάζουν όλο το φάσμα της ζωής. Ζώντας μέσα σε αυτές τις συνθήκες και έχοντας επιλέξει το δρόμο του αγώνα, βλέπουμε πως απέναντί μας έχουμε το κράτος και τα αφεντικά και όχι την «παλιά γενιά» εργαζομένων. Η κριτική που μπορεί να γίνει στην τελευταία, είναι ότι ως ένα βαθμό επαναπαύτηκε σε αυτά που κέρδισε, εγκλωβίστηκε, ενσωματώθηκε και αφομοιώθηκε, και όχι στο ότι «έχει πολλά» και δεν δέχεται να τα δώσει πίσω. Είναι μια κριτική που μπορεί να γίνει με στόχο την εύρεση των θετικών και ελπιδοφόρων στιγμών αλλά και των αδυναμιών της και την αξιολόγηση των πρακτικών και των επιλογών της.

Σε αυτή τη διαδικασία «επισφαλοποίησης των ζωών μας» υπάρχουν κάποια ζητήματα που επανακαθορίζονται, που επανακαθορίζονται για τα ίδια τα υποκείμενα. Εμείς εντοπίζουμε κάποια από αυτά τα ζητήματα, παρακολουθούμε τις τάσεις με τις οποίες τείνουν να επανακαθοριστούν και σε κάποιες τάσεις βρίσκουμε μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Μερικά παραδείγματα:

– Μόνιμη-σταθερή δουλειά για 40 χρόνια ή εναλλαγή στις εργασίες;

Θεωρούμε ότι το «ιδανικό» της μόνιμης-σταθερής δουλειάς, αν και δεν έχει ατονίσει τελείως (και αυτό φαίνεται από τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, τους διαγωνισμούς των τραπεζών, τα φροντιστήρια και τους 90.000 υποψήφιους στις πανελλαδικές εξετάσεις κ.α.) έχει αμφισβητηθεί, δεν είναι δηλαδή ένα «ιδανικό» για όλους, δεν είναι μια δεδομένη κοινωνική συνείδηση. Υπάρχει μια σειρά ιστορικών λόγων για αυτό, για την «αμφισβήτηση της μόνιμης-σταθερής εργασίας» στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, όπως π.χ. το ότι στην ελλαδική αγορά εργασίας ήταν πάντα αναπτυγμένη η άτυπη εργασία και ειδικά η «μαύρη» εργασία. Με άλλα λόγια, πολλοί εργαζόμενοι έχουν την εικόνα του «άτυπου εργαζομένου» εμπεδωμένη. Σκεφτείτε μόνο τη λέξη «μεροκάματο», τι σημαίνει, και πόσο εδραιωμένη είναι σαν έννοια μέχρι σήμερα. Επιπλέον, η Ελλάδα είναι χώρα του τριτογενή τομέα (2 στους 3 εργαζόμενους). Η ραγδαία ανάπτυξη του τριτογενή τομέα, των υπηρεσιών, έχει δημιουργήσει επαγγέλματα που συνδέονται ευκολότερα με τα άτυπα εργασιακά καθεστώτα (ενώ στο δευτερογενή τομέα, στη βιομηχανία, είναι πιο εδραιωμένο το μοντέλο του 5μερου-8ωρου). Ακόμα, η μόνιμη-σταθερή εργασία γέννησαν μια σωρεία αγώνων το ‘70 και το ‘80. Γιατί λοιπόν να την προάγουν περισσότερο τα αφεντικά; Για αυτούς και για άλλους λόγους π.χ. επιθυμία κάποιου μέρους της νεολαίας αλλά και πολλών γυναικών να δουλεύουν ευέλικτα, η «μόνιμη-σταθερή δουλειά» έχει αμφισβητηθεί τόσο «από τα κάτω», όσο κυρίως «από τα πάνω», από το κεφάλαιο.

Από την άλλη μεριά, η εναλλαγή στις εργασίες που είναι σίγουρα μια «πιο πλούσια εμπειρία ζωής», επιβάλλεται σήμερα μονομερώς και πολύ βίαια, «από τα πάνω», και δεν είναι παρά σπάνια μια επιλογή των εργαζομένων. Που πρέπει να σταθούμε λοιπόν ανάμεσα στις δύο τάσεις; Τι να επιλέξουμε άραγε από το δίπολο «μόνιμη-σταθερή» ή «ευέλικτη-προσωρινή» εργασία; Το συγκεκριμένο δίλημμα είναι πλαστό. Όπου και αν βρεθούμε, είτε ως «σταθεροί» είτε ως «προσωρινοί», είμαστε αναγκασμένοι να παλέψουμε συλλογικά για καλύτερες συνθήκες, έχοντας πάντα ως μακροπρόθεσμη προοπτική και όραμα την απελευθέρωση από τον εκβιασμό της μισθωτής εργασίας. Και καμιά «σταθερότητα» ή «προσωρινότητα» δεν μπορεί να αφήσουμε να γίνει ο καταλυτικός παράγοντας (θετικός ή αρνητικός) για την οργάνωση και τον αγώνα μας.

– Περισσότερο κράτος, «κράτος πρόνοιας», «κράτος ασφάλειας», ή μορφές κοινωνικής αυτό-οργάνωσης, μη γραφειοκρατικές, μη ιεραρχικές;

Δεν απαξιώνουμε τους αγώνες που π.χ. ζητάνε ένα αυξημένο επίδομα ανεργίας, χρήματα για την Υγεία κ.τ.λ. Μας ενδιαφέρει όμως περισσότερο να στοχοποιούμε την εργοδοσία και λιγότερο να ζητάμε ένα κράτος-προστάτη. Γιατί πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το «περισσότερο κράτος» δεν θα στραφεί ξανά εναντίον μας; Πως είμαστε σίγουροι ότι δεν θα επαναληφθεί η «κρατικοποίηση του ‘80», όταν δηλαδή όλες σχεδόν οι μορφές αυτόνομης κοινωνικής οργάνωσης (εργοστασιακά σωματεία, επιτροπές γειτονιάς, ομάδες γυναικών κ.α.) που ξεπήδησαν στην μεταπολίτευση και ήταν ριζοσπαστικές, ενσωματώθηκαν στις κρατικές δομές και «αφυδατώθηκαν»; Και όσο για την «πρόνοια και ασφάλεια», νομίζουμε ότι τίποτα δεν είναι καλύτερο από τα πλούσια δίκτυα κοινωνικών σχέσεων, από την ύπαρξη κοινωνικών συλλογικοτήτων που αυτοκαθορίζονται χωρίς διαμεσολαβήσεις, που στέκονται απέναντι στο κράτος και την εργοδοσία. Αν επαναπαυτούμε πάνω στο «καλό κράτος» ή τον «καλό εργοδότη»…αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε πάλι μόνοι μας…αδύναμοι…

– Πυρηνικές, αστικές οικογένειες και δάνεια για σπίτι ή ελεύθερες συμβιώσεις;

Άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο που επανακαθορίζεται είναι η σύγχρονη «ελληνική» οικογένεια. Το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας, πέρα από τους συναισθηματικούς δεσμούς, είναι και το δεκανίκι της τοπικής οικονομίας και του «κουτσού» κράτους πρόνοιας. Σε ένα μεγάλο ποσοστό οι νέοι εργαζόμενοι (πτυχιούχοι ή μη) παραμένουν στην οικογενειακή εστία μέχρι και τα 30 ή τουλάχιστον μέχρι να «ορθοποδήσουν» οικονομικά και τότε συνήθως αντικαθιστούν την πατρική εστία με μία νέα οικογενειακή εστία που φτιάχνουν οι ίδιοι. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια που τα «οικονομικά περιθώρια» στενεύουν, αυξάνεται και η επιλογή της συγκατοίκησης. Διακρίνουμε δηλαδή και μια κίνηση αλλαγής από τους δεσμούς οικογένειας σε πιο χαλαρούς φιλικούς δεσμούς, πράγμα που είναι πολύ ενδιαφέρον όταν άτομα που βιώνουν παρόμοιες συνθήκες ζωής (εργασίας, χρόνου κτλ.) συγκατοικούν, συζητούν και σχεδιάζουν από κοινού το μέλλον τους, δημιουργώντας έτσι νέες δυναμικές και προοπτικές.

– Ατομική κινητικότητα ή συλλογική οργάνωση όπου και αν βρισκόμαστε;

Ας δούμε την κινητικότητα στην αγορά εργασίας σήμερα. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι κινούνται στην αγορά εργασίας (και όχι μόνο) ατομικά, εργαλειακά, εφήμερα. Η κινητικότητα από δουλειά σε δουλειά πάει πακέτο με τη συνεχή εναλλαγή διαφορετικών εργασιακών χώρων και την εξατομίκευση του εργαζόμενου, αφού ο ίδιος δεν μπορεί να μείνει σε ένα συγκεκριμένο χώρο για αρκετό διάστημα, ώστε να έρθει σε τριβή με τους συναδέλφους του, να μεταφερθεί η εμπειρία του παρελθόντος και να δημιουργηθεί ένα συλλογικό όραμα για το παρόν και το μέλλον. Παράλληλα, ο εργαζόμενος επιδιώκει κυρίως να πετύχει το ιδιωτικό του όνειρο. Δουλεύει σήμερα εδώ, αύριο εκεί, κακοπληρωμένος, «συμβασιούχος», ανασφάλιστος, ελπίζοντας πως αυτό είναι απλά προσωρινό και κάποια στιγμή θα βρει και αυτός κάτι καλύτερο. Η «επισφαλοποίηση» όμως είναι μια αντιφατική διαδικασία που εμπεριέχει διαφορετικές δυναμικές καταστάσεις. Δηλαδή, ενώ από τη μία φαίνεται ότι η συνεχής κινητικότητα προκαλεί ανασφάλεια, άγχος για το αύριο, δυσκολία να σχεδιάσεις το μέλλον και να έχεις σταθερές αναφορές, από την άλλη φαίνεται να εμπεριέχει και το στοιχείο της δημιουργικότητας, της ενεργητικότητας, και καμιά φορά τα κενά διαστήματα μεταξύ εργασιών αφήνουν χρόνο στον εργαζόμενο για αναστοχασμό στο περιεχόμενο της εργασίας αλλά και της ίδιας της ζωής. Πέρα από το θετικό ή αρνητικό ρόλο της κινητικότητας στους εργαζόμενους (ρόλος που εξαρτάται από ένα πλήθος παραγόντων), το στοίχημα είναι σίγουρα το να υπάρχει συλλογική αυτό-οργάνωση σε κάθε χώρο, σε κάθε δουλειά, να αφήνουμε πίσω μας μια παρακαταθήκη ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ,

ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ.

Σήμερα λοιπόν που το μοντέλο της κλασσικής συνδικαλιστικής οργάνωσης φαίνεται γερασμένο και ανήμπορο να εμπνεύσει τους εργαζόμενους, αρκετός κόσμος ψάχνει νέες μορφές οργάνωσης και αγώνα στους εργασιακούς του χώρους (ακόμα και με «παλιά υλικά», π.χ.σωματείο). Μερικά παραδείγματα είναι οι συλλογικότητες που έχουν αναπτυχθεί στην Αθήνα από κόσμο που βρίσκεται σε επισφαλείς συνθήκες και που καλέστηκαν για να μοιραστούν την εμπειρία τους μαζί