cafe la rage, προβολή ντοκιμαντέρ Οι ταξικοί αγώνες στο προσκήνιο (1974-76)

Φεβρουαρίου 26, 2010

cafe la rage, προβολή ντοκιμαντέρ Οι ταξικοί αγώνες στο προσκήνιο (1974-76)

Απέναντι στην εντεινόμενη υποτίμηση των ζωών μας, στην επισφάλεια, την μαύρη εργασία, την ανεργία, στον φόβο της απόλυσης
Απέναντι στον καθημερινό εκβιασμό της μισθωτής εργασίας και την επίθεση που δεχόμαστε από αφεντικά και κράτος
Οργανώνουμε την οργή μας
Café larage

Τόπος συνάντησης και αυτοοργάνωσης, επισφαλών, ανέργων μαύρων εργατριών και εργατών
αυτοοργανωμένο εργατικό καφενείο με συζητήσεις, προβολές, εκδηλώσεις πάνω σε εργασιακά ζητήματα και νομική υποστηρίξη, κάθε πέμπτη μετά τις 20.00
§          Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010 προβολή ντοκιμαντέρ  Οι ταξικοί αγώνες στο προσκήνιο (1974-76), Πρωτοβουλία από το στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ (Ομήρου και Περδίκα, κάτω Τούμπα)
§          Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010 προβολή ντοκιμαντέρ La batallia de Euskalduna (Μπιλμπάο δεκαετάα ‘80) (οι εργατικοί αγώνες ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθωση  των ναυπηγείων του Μπιλμπάο τη δεκαετία του ‘80) στην κατάληψη Libertatia (λεωφ. Στρατού 19 & Σαρανταπόρου)
Café larage
Καφενείο «η οργή»
Advertisements

ΣΕ ΠΑΙΡΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙΡΟ…

Οκτώβριος 29, 2008

Λίγα λόγια για τις εταιρείες τηλεπικοινωνιών και τη μάχη που διεξάγεται σήμερα σε αυτές


VODAFONE: Εταιρεία-μαμούθ στην κινητή τηλεφωνία με μια παγκόσμια αγορά αξίας περίπου 75 δισ. ευρώ (Ιούνιος 2008). Έχει παρουσία σε 25 χώρες και μέσω άλλων εταιρικών δικτύων σε 42 επιπλέον χώρες.

Στις 31 Μαρτίου 2008 ανακοίνωσε ότι είχε 260 εκατομμύρια πελάτες σε 5 ηπείρους. Με αυτό το νούμερο είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία κινητών τηλεπικοινωνιών στον κόσμο πίσω από τη China Mobile. Πρόσφατα πέτυχε νέο ρεκόρ κερδών (περίπου 13,5 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2007). Απασχολεί παγκόσμια πάνω από 55.000 εργαζομένους. Στην Ελλάδα διατηρεί 5,54 εκατομμύρια συνδέσεις (και κάμποσες «κρυφές», αν θυμάστε το σκάνδαλο των υποκλοπών την άνοιξη του 2006). Απασχολεί περίπου 2800 άτομα.

Μέχρι πριν λίγο καιρό.

Καθότι τον Ιούλη αποφάσισε να βάλει μπροστά μια διαδικασία μείωσης του προσωπικού κατά 300 άτομα, «για να μειωθεί το λειτουργικό κόστος». Με τη μορφή της «οικειοθελούς αποχώρησης» πίεσε πολλούς εργαζομένους να δηλώσουν παραίτηση. Περίπου 100 άτομα απολύθηκαν – «παραιτήθηκαν» τον Ιούλη και άλλα τόσα ακούστηκαν για τον Αύγουστο. Αρχικά, πολλοί εργαζόμενοι αρνήθηκαν να υπογράψουν απόλυση ή παραίτηση. Σημαντική ήταν η αντίσταση των τεχνικών δικτύου, τους οποίους ήθελαν να περάσουν στην εταιρεία-εργολάβο Kintec. Πρόκειται για τη γνωστή πια μέθοδο του outsourcing, δηλαδή της ανάθεσης ολόκληρων τμημάτων μιας επιχείρησης σε εξωτερικό εργολάβο, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να βρίσκονται σε καθεστώς επισφάλειας, να δουλεύουν για την Α εταιρεία αλλά να έχουν τη Β εταιρεία για εργοδότη. Οι εργαζόμενοι αντέδρασαν σθεναρά και με την ανακοίνωση της ίδρυσης επιχειρησιακού σωματείο στην εταιρεία (σωματείο που είχε φτιαχτεί κρυφά εδώ και μήνες) η εταιρεία ανέβαλε προσωρινά τα σχέδια της. Όμως η κατάληξη δεν ήταν ευτυχής. Μετά από αφόρητες πιέσεις και απολύσεις όσων δεν συμφωνούσαν, η μεταφορά στην Kintec έλαβε χώρα, αποδυναμώνοντας το νέο σωματείο αφού έφυγαν και ιδρυτικά μέλη.

Η αντίσταση πάντως μέσα στη VODAFONE συνεχίζεται. Και οι εργαζόμενοι έχουν κερδίσει πολύτιμη εμπειρία με όσα έχουν συμβεί…


WIND: Δίνοντας 30 δις. δραχμές το 1993, η WIND (τότε TELESTET) έκανε τη μεγαλύτερη ίσως μεταπολεμική επένδυση στην Ελλάδα αγοράζοντας πρώτη την άδεια για τη δημιουργία δικτύου κινητής τηλεφωνίας. Το 2005 η εταιρεία (ως ΤΙΜ) πουλήθηκε σε ξένους επενδυτικούς οίκους και η αξία της συνολικά υπολογίστηκε σε 1,6 δις. ευρώ. Τη διαδικασία πώλησης ακολούθησε μια σειρά απολύσεων που δεν έμεινε αναπάντητη από τους εργαζομένους.

Το καλοκαίρι του 2005 ιδρύεται επιχειρησιακό σωματείο. Το φθινόπωρο του 2006 ξεκινά αγώνας για να υπογραφτεί η πρώτη συλλογική σύμβαση στη WIND. Αυτό επιτυγχάνεται το καλοκαίρι του 2007 με μεγάλα οφέλη για τους 1300 περίπου εργαζόμενους. Τον Απρίλιο του 2008 ξεκινά η διαδικασία υπογραφής νέας συλλογικής σύμβασης. Αυτή τη φορά η εταιρεία είναι πιο καλά προετοιμασμένη. Κωλυσιεργεί τις διαδικασίες και επιτίθεται σε όσους εργαζόμενους διεκδικούν. Μηνύει μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου (μέσω ενός στελέχους της για να το παρουσιάσει ως προσωπική υπόθεση) και με διάφορα προσχήματα απολύει εργαζομένους, ακόμα και με πολυετή υπηρεσία (όπως τον Ιούλη απέλυσε τεχνικό που αγωνιζόταν και για τον οποίο ξεσηκώθηκαν αυθόρμητα οι συνάδελφοι του). Αυτή τη στιγμή ο αγώνας στη WIND για να υπογραφτεί εκ νέου η συλλογική σύμβαση και για να προστατευτούν οι εργαζόμενοι συνεχίζεται. Η εταιρεία που έχει κάνει τις 6μηνες συμβάσεις καθεστώς έχει πια να αντιμετωπίσει ανθρώπους που διεκδικούν…


TELEPERFORMANCE: Άγνωστη στους περισσότερους εταιρεία, αποτελεί στην ουσία έναν διεθνή κολοσσό που από το 1978 προσφέρει υπηρεσίες (outsourcing) σε άλλες εταιρίες τηλεπικοινωνίας (και όχι μόνο). Σήμερα έχει 281 τηλεφωνικά κέντρα σε 45 χώρες σε όλο τον κόσμο και περισσότερους από 83.000 εργαζομένους. Στην Ελλάδα δραστηριοποιείται από το 1989 με 4 τηλεφωνικά κέντρα, 3 σε Αθήνα και 1 στη Θεσσαλονίκη. Απασχολεί περισσότερα από 2000 άτομα, κυρίως νέους που δουλεύουν με προσωρινές συμβάσεις (ακόμα και τους ενός μήνα). Πολλοί από αυτούς συμμετείχαν στις πρόσφατες απεργίες για το Ασφαλιστικό και αυτό δεν το χώνεψε η εταιρεία. Τον Ιούνη απέλυσε έναν εργαζόμενο που αγωνιζόταν. Δημιουργήθηκε πρωτοβουλία αγώνα και έγιναν παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από την εταιρεία τον Ιούλη. Η επιθεώρηση εργασίας ζήτησε την επαναπρόσληψη του απολυθέντα. Αυτή δεν έχει γίνει ακόμα, η εταιρεία την αρνείται, και ο αγώνας συνεχίζεται…

Οι συγκεκριμένες εταιρείες τηλεπικοινωνιών είναι απλά η κορυφή στο παγόβουνο της επισφαλούς εργασίας

Χιλιάδες εταιρείες, από μεγάλες και επώνυμες όπως το IKEA, τα McDonald’s ή ο ΟΤΕ, μέχρι μικρές και ανώνυμες όπως τα σουβλατζίδικα της γειτονιάς μας, προωθούν τις επισφαλείς σχέσεις/συνθήκες εργασίας: τις ωρομισθίες, τις προσωρινές συμβάσεις, την ανασφάλιστη εργασία, την ενοικίαση/δανεισμό εργαζομένων κ.α. Και πάνω απ’ όλα προωθούν τη φίμωση όσων τολμήσουν να υψώσουν φωνή. Πάντα με την αρωγή του Κράτους, που σαν εργοδότης κάνει ακριβώς τα ίδια… (ποιος άλλωστε δεν γνωρίζει τα περιβόητα προγράμματα Stage, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν χωρίς ένσημα…)

Με αυτά και αυτά που συμβαίνουν γύρω μας έχει διαμορφώθει ένα νέο τοπίο στην αγορά εργασίας. Ένα τοπίο όπου δεν βρίσκεται απλά σε αμφισβήτηση το μοντέλο της σταθερής 8ωρης εργασίας. Αμφισβητούνται και μεταλλάσονται μια σωρεία πραγμάτων: από τα δικαιώματα των εργαζομένων ως το περιεχόμενο των αγώνων μας, από το ρόλο των συνδικάτων ως τη δομή τους, από τις καθημερινές προσδοκίες των ανθρώπων ως το μοντέλο ζωής που τελικά ακολουθούν.

Όπως φανερώνουν πάντως οι μάχες στις εταιρείες τηλεπικοινωνιών που προαναφέρθηκαν, σε αυτό το νέο τοπίο έχουν ήδη αρχίσει οι άνθρωποι να απαντούν. Και αυτό το άρθρο έχει ως σκοπό, όχι μόνο να σας ενημερώσει για τις μάχες που δίνονται, αλλά και να θυμίσει ότι

όσοι αγωνίζονται δεν είναι μόνοι.


Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους /ες

των τηλεπικοινωνιών!


ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ

Ιουνίου 9, 2008

“Από το 2000 λοιπόν, κάναμε, «επίθεση στο Παρίσι». Το νευραλγικό κέντρο της ταχείας εστίασης, η αντλία με τα δολάρια, ο πιο μεγάλος τζίρος στη χώρα. Πολύ γρήγορα οι κινητοποιήσεις σκλήρυναν τόσο στη McDonald’s όσο και στην Pizza Hut. Οι δύο φίρμες γνώρισαν τις πρώτες τους μεγάλες απεργίες σχεδόν ταυτόχρονα, με λίγες εβδομάδες απόσταση. Φαίνεται πως έφτανε να ανοιχτεί ο δρόμος, να δοθεί το παράδειγμα για να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους και άλλοι εργαζόμενοι της ταχείας εστίασης. Από μερικές ώρες στάσης εργασίας περάσαμε σε μερικές μέρες, έπειτα σε μερικές βδομάδες και τελικά σε μερικούς μήνες… Μέχρι και 115 μέρες απεργίας στο εστιατόριο McDonald’s της λεωφόρου Στρασβούργου-Σαιν-Ντενί (Οκτώβριος 2001 – Φεβρουάριος 2002)! Κάτι το πρωτοφανές στην καρδιά του Παρισιού, πόσο μάλιστα για του υπάκουους, συνήθως, εργαζόμενους της ταχείας εστίασης”

Τον Ιούνιο του 1993,ο Αμπντέλ Μαμπρουκί, 21 ετών, υπό τον εκβιασμό της επιβίωσης και έχοντας παρατήσει ήδη το σχολείο, προσλαμβάνεται στην Pizza Hut. Ο Αμπντέλ θεώρησε πως μια θέση μερικής απασχόλησης με σύμβαση αορίστου χρόνου ήταν μια πολύ καλύτερη συνθήκη από τις προηγούμενες του προσωρινές δουλείες σε στησίματα/ξεστησίματα εκθέσεων και σε εργοτάξια. Γρήγορα όμως αντιλήφθηκε πως η εργασία σε χώρους ταχείας εστίασης δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Η ταχύτητα στην εξυπηρέτηση πατάει πάνω στην εξοντωτική εργασία χιλιάδων «πολυειδικευμένων εργαζομένων» που πρέπει να ξέρουν και υποχρεούνται να μάθουν να κάνουν τα πάντα. Από τις παραγγελίες, μέχρι την παρασκευή και την αποστολή του γεύματος. Εργαζομένων, που η νέα ορολογία των εργασιακών σχέσεων τους θέλει «μερικώς απασχολούμενους» και που προορίζονται να δουλέψουν κυρίως τις ώρες αιχμής για την μεγιστοποίηση του τζίρου των εταιριών.  Οι εργαζόμενοι αυτοί, λοιπόν, εκτός από το πλήθος παράλογων εντολών, κανόνων, πιέσεων που υφίστανται από την διεύθυνση ή τους μάνατζερ των καταστημάτων, έχουν να αντιμετωπίσουν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, συνθήκες εργασίας χωρίς τους στοιχειώδεις κανονισμούς ασφάλειας και υγιεινής ( κακής ποιότητας μοτοποδήλατα, έλλειψη σωστού ρουχισμού, έλλειψη χώρων για τους εργαζόμενους κτλ.).

Όλα τα παραπάνω οδηγούν τους νέους εργαζόμενους στο να εγκαταλείπουν αυτές τις δουλείες μετά από ένα-δύο χρόνια και την εταιρία να προσλαμβάνει άλλους πιο παραγωγικούς που ψάχνουν απελπισμένα για δουλειά, ανακυκλώνοντας έτσι το εργατικό της δυναμικό και περιορίζοντας ταυτόχρονα τα περιθώρια κάποιας οργανωμένης αντίστασης.

Ο Αμπντέλ, λόγω πείσματος και λόγω του πόστου που του ανατέθηκε  εξ αιτίας της μυωπίας του (λάντζα), αποφάσισε να μην παραιτηθεί σύντομα από την Pizza Hut αλλά να κάτσει και να οργανώσει όσο γίνεται δυναμικές εστίες αντίστασης ενάντια στην εργοδοσία. Μετατρέποντας το χώρο της λάντζας, όπου έρχονταν σε επαφή με όλους σχεδόν τους εργαζομένους, σε χώρο συνεύρεσης και συζήτησης εν ώρα δουλείας, καταφέρνει να θέσει στους υπόλοιπους εργαζομένους το ζήτημα της σύγκρουσης. Γρήγορα έρχεται σε επαφή με την CGT, τη γαλλική Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων και το 1996 καθίσταται εκπρόσωπος της σε όλα τα καταστήματα της Pizza Hut.

Στο βιβλίο « Η γενιά της επισφάλειας», που έγραψε ο ίδιος ο Αμπντέλ, περιγράφονται εμπειρίες τόσο μέσα από τους χώρους εργασίας της ταχείας εστίασης και γενικά της επισφαλούς εργασίας όσο και γύρω από τις δυνατότητες οργάνωσης και κινητοποίησης στους χώρους αυτούς. Τίθενται ζητήματα για το πως μπορεί να ξεκινήσει μια δράση, όπως μια απεργία ή διαδήλωση στις μικρές ευέλικτες μονάδες παραγωγής του τριτογενή τομέα. Πως είναι δυνατόν να συντονιστούν οι εργαζόμενοι από διαφορετικά καταστήματα και από διαφορετικές εταιρίες και να δράσουν από κοινού. Πως μπορούν αποτελεσματικά να βελτιωθούν οι όροι τις εργασίας, τα πιεστικά ωράρια, οι παρατυπίες, οι πειθαρχικές διώξεις και οι «με το παραμικρό» απολύσεις. Τέλος αυτό που σκιαγραφείται και αναπτύσσεται ως προβληματική μέσα από την εμπειρία του Αμπντέλ, ως συνδικαλιστή, είναι η εξής: Ποιος είναι ο ρόλος των επίσημων θεσμών (συνδικάτων, κομμάτων, πολιτικών οργανώσεων, μέσων μαζικής ενημέρωσης κτλ.) στην κίνηση των «από τα κάτω», στις πρωτοβουλίες των ίδιων των εργαζομένων για αντίσταση;

Την ελληνική έκδοση του βιβλίου συνυπογράφουν οι εργατικές συλλογικότητες «Βιβλιοφρικάριος», «το Ρεπό», το Σωματείο Σερβιτόρων και Μαγείρων, η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου και η Ομάδα «Νομάδες Αντιρροής» όπου είχε την πρωτοβουλία για την μετάφραση, έκδοση αλλά και περαιτέρω συλλογικοποίηση αυτής της προσπάθειας με σκοπό να φτάσει σε όσο το δυνατών περισσότερους εργαζόμενους σε παρόμοιες συνθήκες.
Για να το βρείτε επικοινωνήστε με τις συγκεκριμένες ομάδες στην Αθήνα (Http://generationprecaire.blogspot.com)  ή στη Θεσσαλονικη με την συντακτική ομάδα της Στάσης Επισφάλειας

Για την μνήμη…
Τον Απρίλη του 2001 ιδρύεται στην Ελλάδα για πρώτη φορά σωματείο εργαζομένων στην Pizza Hut- γνωστό και ως ΣΕΒΑΧ. Η δράση του επικεντρώθηκε στις συνθήκες εργασίας αλλά και στο ίδιο το δικαίωμα συμμετοχής σε σωματείο. Τον Χειμώνα 2002/2003 η δράση του σωματείου κορυφώνεται με την αναίτια απόλυση εργαζομένων που διαμαρτυρήθηκαν για τα καψόνια που τους βάζουν οι υπεύθυνοι των καταστημάτων. Το κατάστημα του Χαλανδρίου και των Βριλησσίων προχωρούνε σε στάση εργασίας. Το ίδιο βράδυ αποφασίζεται από τη Γενική Συνέλευση του σωματείου απεργία. Ακολουθούν αποφάσεις για απεργία διαρκείας ενώ οργανώνεται καμπάνια για την γνωστοποίηση των αιτημάτων των απεργών. Πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις σε άλλα καταστήματα και εκτός Αθήνας, σε Κρήτη και Θεσσαλονίκη. Στις 17/1 πραγματοποιήθηκε τηλεφωνικό σαμποτάζ στο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρίας. Τελικά η απεργία , που κράτησε 14 μέρες, έληξε έχοντας ήδη κηρυχθεί παράνομη και καταχρηστική από την εργοδοσία και αφού οι οικονομικές δυνατότητες των απεργών είχαν αγγίξει τα όρια τους.
Εδώ στη Θεσσαλονίκη πρωτοβουλία εργαζομένων σε καταστήματα της Pizza Hut και αλληλέγγυων πραγματοποίησαν πλήθος παρεμβάσεων σε καταστήματα και στους δρόμους της πόλης. Μπορεί αυτοί οι αγώνες να φαίνονται μικροί και η ήττα τους σχεδόν αναμενόμενη, όμως η εμπειρία των ανθρώπων που έχουν συμμετέχει σε αυτούς αποτελούν μια παρακαταθήκη για τους επόμενους και τις επόμενες που θα αποφασίσουν να πάψουν «να κάνουν την πάπια» και θα αντισταθούν συλλογικά και δυναμικά σε κάθε λογής αφεντικά….


Παίζοντας ένα παιχνίδι στις μονότονες διαδρομές της πόλης

Μαρτίου 20, 2008

Οι διαδρομές που ακολουθούμε σε αυτό που ονομάζουμε καθημερινότητα αν κάτσουμε και το σκεφτούμε είναι πολύ συγκεκριμένες. Ο δρόμος προς την εργασία, ο δρόμος προς το σπίτι, ο δρόμος προς την κατανάλωση προϊόντων και σχέσεων. Οι δρόμοι της πόλης είναι σαφώς διαμορφωμένοι με βάση τα παραπάνω. Και οι διαδρομές της ζωής μας καθορισμένες στα συγκεκριμένα μονοπάτια. Δεν υπάρχει χρόνος για να σκεφτούμε νέες διαδρομές μακριά από αυτές που βρίσκεται η εργασία και η κατανάλωση. Οι τόποι της εργασίας και της κατανάλωσης είναι μέσα σε ένα τετράγωνο. Αυτό που έχει αλλάξει είναι πως υπάρχει μια πιο έντονη κινητικότητα μέσα σε αυτό. Οι ελαστικές συνθήκες εργασίας τι αφήνουν ίδιο και τι αλλάζουν; Αυτό που αλλάζει είναι ότι αύξησαν τις διαδρομές μέσα σε αυτό το τετράγωνο. Αυτό που μένει ίδιο είναι ότι οι δρόμοι είναι συγκεκριμένοι. Ο δρόμος προς την εργασία, ο δρόμος προς το σπίτι, ο δρόμος προς την κατανάλωση προϊόντων και σχέσεων. Η κινητικότητα λοιπόν που μας επιβάλει η ελαστική εργασία απλά παίζει με τα ποσοστά. Έχουμε 24 ώρες… τί ποσοστό καταλαμβάνουν οι διαδρομές μας; Αν κάνουμε έναν πρόχειρο υπολογισμό τότε θα δούμε ότι χρωστάμε κάτι ώρες , σε ποιόν δεν ξέρουμε…

Θα μιλήσουμε για ένα παιχνίδι που επιδιώκει να σπάσει τις μονότονες διαδρομές της πόλης. Η ελαστική εργασία αυτό που έκανε απλά αύξησε τις συνηθισμένες, τις συγκεκριμένες διαδρομές. Είμαστε πρωταγωνιστές σε ένα έργο που τώρα παίζεται στο γρήγορο. Επαναλαμβανόμενα trailer συνθέτουν ένα όμορφο 24ωρο.Και αυτό που μένει είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος για να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση. Αλλά ακόμη και όταν γίνει αυτό οι διαδρομές δεν συναντιούνται. Η κινητικότητα μέσα στην πόλη είναι ατομική ,επιθετικά ατομική. Υπάρχουν σημεία που οι διαδρομές τέμνονται αλλά για λίγο μέχρι να βρεθεί η επόμενη δουλειά .

Τι είναι αυτό το παιχνίδι λοιπόν που θέλουμε να παίξουμε?

Για την ακρίβεια το παίζουμε ήδη….

Φύγαμε από τις συγκεκριμένες δικές μας διαδρομές με σκοπό να μοιράσουμε αυτό το έντυπο. Για να είμαστε ειλικρινείς απλά μπήκαμε σε μονότονες διαδρομές άλλων που είτε υπήρξαν και δικές μας ,είτε θα υπάρξουν . Ίσως όμως και να μην υπάρξουν ή να μην υπήρξαν. Το θέμα όμως εδώ είναι ότι αυτές οι διαδρομές υπάρχουν γενικότερα και στέκονται επιθετικά απέναντί μας. Ωραία λοιπόν και τι σκοπό έχει αυτό το παιχνίδι?

Αυτό τα έντυπο γράφει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας για αυτές τις διαδρομές. Η διαδρομή που κάναμε για να δώσουμε τα έντυπα αυτά μας έβγαλαν από τις δικές μας .

Θα αναρωτηθεί κάποιος καλά αυτό είναι το παιχνίδι ?Και πως αυτό το παιχνίδι σπάει τις μονότονες διαδρομές? Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι εμείς απλά επιλέξαμε να παίξουμε…